Bornik Franciszek (1870–1906), ksiądz, muzyk. Ur. 24 VIII w Ozorkowie pow. łęczyckiego, ukończył seminarjum naucz, w Łęczycy, semin. duchowne w Płocku i wyższe studja muzyczne w Ratyzbonie w Bawarji. Wyświęcony 1895 r., pracował przeważnie w Płocku jako wikary u fary i przy katedrze. Był nadto od r. 1897 katechetą szkoły średniej żeńskiej, a r. 1903–4 prof. śpiewu w semin. duch. Świetny organizator chórów śpiewaczych w Płocku, był stałym współpracownikiem dwutygodnika płockiego pt. »Śpiew Kościelny« (red. ks. prof. Eug. Gruberski). W r. 1905 umieścił tu szereg artykułów pt.: Jakiemi powinny być chóry katolickie. Nadto ogłosił osobno m. in.: W drogę do Skępego czyli śpiewniczek (Płock 1901), Psalmodje kościelne (Pł. 1903), Z podróży do Grodu Wiecznego (Pł. 1905), 60 kolęd… z melodjami, W. 1905. Umarł w Płocku na suchoty 8 VII 1906.

Obszerniejszy życiorys podał ks. Eug. Gruberski w »Śpiewie Kośc.«, rok XI, Płock 1906.

Ks. Władysław Mąkowski